Interview

Limburgser dan vlaai: tijd voor een Kinderpardon zonder sentiment

Column en radio-interview op Brainwash.nl

De asielkinderen Lili en Howick mochten uiteindelijk in Nederland blijven. Het kan je moeilijk ontgaan zijn, want juist de enorme aandacht en steun in de publieke opinie deden staatssecretaris Mark Harbers zwichten. Arjen Lubach kritiseerde de selectiviteit van dit type ‘talkshowpardons‘, waardoor de meest mediagenieke asielkinderen wel mogen blijven, terwijl honderden anderen gewoon naar, wat eufemistisch heet, hun land van herkomst worden teruggestuurd. Lubach heeft gelijk dat dit onrechtvaardig is – daarom pleiten velen voor een generaler, royaler pardon.

Lees het artikel op Brainwash.nl

‘Iedereen is een beetje socioloog geworden’

INTERVIEW Sociale Vraagstukken: Jan Willem Duyvendak en Godfried Engbersen over de Nederlandse sociologie – ‘Iedereen is een beetje socioloog geworden’

De Nederlandse sociologie vervreemdt van de samenleving, klonk vijf jaar geleden de noodkreet. Is het tij gekeerd? De scheidend en de aantredend voorzitter van de Nederlandse Sociologische Vereniging, Jan Willem Duyvendak en Godfried Engbersen, zijn gematigd positief. ‘Tijdens de formatie lag het SCP-oeuvre op tafel.’

Lees het interview op Sociale Vraagstukken

 

‘Deze socioloog zet je aan het denken over wat thuis is.’

In gesprek met Lex Bohlmeijer op de Correspondent.

“Wat is er toch aan de hand in Nederland? Terwijl de veiligheid toeneemt voelen veel mensen zich juist onveiliger. En nog zo’n paradox: mensen vinden dat het slecht gaat met Nederland, terwijl ze gelukkig zijn met hun eigen leven. Er worden knetterende debatten gevoerd over onze samenleving, niet zelden met een giftige insteek. Vele politici wekken de indruk dat Nederland ontvreemdt wordt door andere culturen.

Valt Nederland van ellende uit elkaar?

Als je daar een origineel antwoord op wil horen in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen, luister dan naar socioloog Jan Willem Duyvendak. Hij is hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam en sinds 1 januari directeur van het prestigieuze NIAS. Duyvendak doet al tien jaar onderzoek naar thuis en thuisgevoel. De resultaten publiceerde hij onlangs in een toegankelijk boek: Thuis. Het drama van de sentimentele samenleving.
Hier vind je meer over zijn boek. Wie het leest krijgt een ander beeld van Nederland.”

Beluister de podcast op de site van de Correspondent

‘Nederland is helemaal niet meer tolerant’

Interview in Folia.

‘Er is geen reden tot paniek, en toch is er paniek.’ Vanuit die gedachte doet hoogleraar Jan Willem Duyvendak al tien jaar onderzoek naar je thuis voelen. In die tien jaar is dat een steeds groter thema geworden in de politiek: ‘Wij zijn een van de meest eensgezinde landen van Europa, en toch voelt het voor veel mensen alsof Nederland uit elkaar valt.’

Interview: ‘De verzorgingsstaat is superieur’

Samenlevingsopbouw Vlaanderen is volop bezig zijn kijk op vermaatschappelijking scherp te stellen. Daarom gingen we praten met professor Jan Willem Duyvendak.

Jan Willem Duyvendak is geen onbekende van Samenlevingsopbouw. Van 1996 tot 2002 bekleedde hij de leerstoel Wetenschappelijke Grondslagen van het Opbouwwerk aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Ondertussen is hij faculteitshoogleraar sociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Daar publiceert hij onder andere over sociale bewegingen, de culturalisering van burgerschap, en de transformatie van de verzorgingsstaat. Als socioloog tracht hij empirisch en reflexief tewerk te gaan. Duyvendak wil concepten als de participatiesamenleving, vermaatschappelijking en eigen kracht-denken minder ideologisch bekijken. Dat maakt zijn inzichten erg relevant voor de vermaatschappelijking van de zorg in Vlaanderen.

 

In een artikel op socialevraagstukken.nl stelt u dat we in on-sociologische tijden leven als het over sociaal beleid gaat. Wat bedoelt u daar precies mee?
Duyvendak: Ik geloof dat het Nederlandse decentralisatiebeleid en de transitie – of moet ik het afbraak noemen? – van de verzorgingsstaat op weinig empirische grond gestoeld is. Heel deze evolutie lijkt me voornamelijk door ideologie gedreven. Het beleid gebruikt idealen als autonomie en nabijheid op een manier die de ongelijkheid in de samenleving stevig dreigt te doen toenemen. Zeker wanneer ze, zoals nu het geval is, samengaan met een klimaat van antiprofessionalisme en anti-institutionalisme.”

Lees verder