Opinion

Zolang Henk en Ingrid zich maar thuis voelen.

Vandaag in NRC Handelsblad.

“Daar stond-ie dan: de Nederlandse vlag in de Tweede Kamer. Veel parlementariërs deelden op Facebook en Twitter een foto van de vlag. Slechts een enkeling schamperde dat de driekleur niet echt fier wapperde of merkte op dat de sokkel niet overmatig veel nationale trots uitstraalde.

Want daar zou het om moeten gaan: de trotse vlag symboliseert immers de eenheid van het land en past daarom perfect in de Tweede Kamer, waar alle burgers zich vertegenwoordigd weten. Nu ja, alle? Daags daarvoor had Geert Wilders (PVV) nog gesteld dat in de Tweede Kamer, „het nationale huis”, het niet-passend is als ministers naast de Nederlandse ook nog een andere nationaliteit hadden. Hij voelt zich niet thuis als kabinetsleden ook een Zweeds, Marokkaans of Turks paspoort hebben. En zo splijt het symbool van nationale eenheid in plaats van dat het verbindt: voor populisten wappert de vlag alleen voor „echte Nederlanders”. ” Verder lezen op nrc.nl

Het eenmalig veroordelen van Buma’s Schoo-lezing is niet genoeg

Artikel met Tamar de Waal op groene.nl

“De stofwolken na de H.J. Schoo-lezing van Sybrand Buma op 4 september lijken neergedaald. Kort samengevat stelde Buma dat de waarden van gelijkheid en vrijheid niet de fundamenten van onze samenleving zijn; dat Nederland in essentie nog steeds een christelijk land is en dat we moeten terugkeren naar onze tradities en cultuur; dat ‘de gewone Nederlander’ bedrogen en in de steek is gelaten door de elite en migranten; en dat een verlichte Islam een ‘ijdele hoop’ is gebleken.”

Lees verder op groene.nl

Sociologie als oplossing

…of als probleem.

“Geïnspireerd door Karl Jaspers Die geistige Situation der Zeit (1931) riep Jürgen Habermas in 1979 collega-wetenschappers en kunstenaars op tot een analyse van de voedingsbodem voor een autoritair, niet-democratisch regime. Sociologie Magazine treedt in hun voetsporen met Jan Willem Duyvendak. Hij pleit ervoor grove generalisaties te wantrouwen.

Naar aanleiding van geweld tegen twee homoseksuele mannen ging het de afgelopen tijd weer veel over de oorzaken hiervan. Sociologen benadrukken dat het meeste gedrag dat we vertonen groepsgedrag is: er zit weinig individueels en origineels bij. In het geval van antihomoseksueel geweld is het groepskarakter trouwens ook moeilijk te missen. Weinig ‘potenrammers’ handelen alleen.”

Lees op verder op de website van Sociologie Magazine

 

De Franse verkiezingen: het verstikkende verlangen naar eenheid


‘Vaak wordt gesteld dat het Front National een Fremdkörper is in de Franse politiek: Frankrijk is toch immers het land dat openstaat voor iedereen, waar je staatsburgerschap kunt krijgen als je er geboren wordt, waar geen onderscheid wordt gemaakt naar kleur of klasse, waar broederschap heerst? Hoe kan het dan dat juist in Frankrijk, het land dat universele mensenrechten wil belichamen, een xenofobe partij zo hoog lijkt te gaan scoren bij de eerste ronde van de presidentsverkiezingen a.s. zondag?

Het antwoord is dat de populariteit van nativisme en xenofobie geen uitzonderingen zijn, geen anomalieën, maar een repeterend aspect van de Franse geschiedenis. De groei van het racistische Front National is een direct gevolg van het ‘kleurenblinde’ ideaal van Frankrijk: Frankrijk kan niet of nauwelijks omgaan met verschillen.’

Opiniestuk op volkskrant.nl

‘Meerderheid heeft het allang voor het zeggen’

vkOpiniestuk in de Volkskrant.

“Collega-socioloog Ruud Koopmans stelt (Vonk, 3 december) dat het de hoogste tijd is om ‘de rechten van nationale meerderheden te herwaarderen’. Hij meent dat deze in de verdrukking zijn gekomen door de instroom van migranten, van ‘minderheidsculturen’ die wel alle ruimte krijgen.

Op grond van mijn eigen onderzoek concludeer ik precies het tegenovergestelde: de legitimiteit van aanspraken van minderheidsgroepen is de afgelopen twintig jaar in Nederland enorm verminderd, terwijl de meerderheidscultuur meer en meer wordt gerespecteerd.”

Lees verder

Interview in Fellows: Diversité, discrimination et démocratie

Fellows_8On the question of how to deal with diversity, France seemingly occupies a unique position. There is little space for ‘diversity’ in its public sphere. Under the banners of républicanisme and laïcité, French politicians suggest that all citizens are politically equal, irrespective of religion, customs, background, etc. (all considered ‘private’ matters). French policy-makers care little about the religious and ethnic backgrounds of citizens; it is with disbelief that they discover that such characteristics are formally registered by the state in other countries.

Many French politicians take pride in their country’s ‘exceptionalism’ and claim that the neutral public sphere (or at least one without ‘ostentatious’ religious symbols) leads to a more harmonious society than the communitarian approach favoured by Anglophone countries. My own country, the Netherlands, is often portrayed as the very opposite of France, as a country that pursues ‘multicultural’ policies that grant public space and recognition to religious and ethnic groups. Quelle horreur !

As a researcher, I must admit that I am often surprised by politicians who focus on discursive di erences between countries, as discourse seems so often divorced from what is actually happening on the ground. I don’t mean here that ‘we’ don’t live up to our ideals (although this might be true as well). My claim, rather, is that politicians routinely misunderstand the character of their own ideals. Let me explain.
Read the interview