Het verlangen naar vijftig tinten grijs

“Een nieuwe lente en een nieuw geluid: Ik wil dat dit lied klinkt als een gefluit”, zo luiden de eerste zinnen van het gedicht Mei van Herman Gorter. Een nieuwe lente, een nieuw geluid, wat zou dat welkom zijn. Zo welkom in een wereld waarin iedereen vastgeroest lijkt te zitten in voorspelbare meningen en meninkjes. Een nieuw geluid, kom er maar eens om in de Nederlandse media.

Nog vorige week kondigde de NRC trots aan dat Paul Scheffer als “nieuwe columnist” was aangetrokken (okay, ze schreven er wel bij dat hij dat in 1990 ook al was…). Scheffer was echter geheel zijn voorspelbare zelf door Moslims weer ergens de schuld van te geven (dit keer van het oplevende antisemitisme). Waarschijnlijk had de NRC geen behoefte aan een nieuw geluid.

Maar het is lente. Waarom wéér al die stereotypen en clichés, waarom geen nuances, ambivalenties en ongerijmdheden? Waarom alles zo zwart-wit, waarom geen vijftig kleuren grijs?

Lees de column op Niemandsland.online

Post navigation

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *