Blaming the victim

Ja hoor, het is weer de schuld van de vrouw, de homo en de migrant. Tenminste als we Ewald Engelen moeten geloven in de Groene van afgelopen week:

“De belangrijkste teloorgang van links is volgens mij de terreur (sic) van de identiteitspolitiek waar Nederland nu al dertig jaar onder lijdt. (….) Inkomen, kapitaal en onderwijskwaliteit zijn kennelijk even belangrijk als hoofddoekjes, kinderfeestjes en seksuele gebruiken.”

Het staat er echt: dat er wordt gediscussieerd over Zwarte Piet, dat moslims hun godsdienstvrijheid verdedigen en dat homo’s hebben gestreden voor de openstelling van het huwelijk, is de hoofdoorzaak van de teloorgang van links. Homo’s, feministen en zwarte activisten zijn vervelende aandachtstrekkers die afleiden van waar het werkelijk om zou moeten gaan: klassenstrijd.

Lees de column op niemandsland.online

The Rise of Nativism in Europe

“Although published in 1955 with the United States between 1860 and 1925 as its object of analysis, Higham’s book proves to be useful for the purpose of understanding nativist politics in contemporary Europe. First, his definition is useful (“intense opposition to an internal minority on the ground of its foreign […] connections.” (2011: 4) because it is more specific than the terms “nationalism” or “xenophobia.” Second, his definition includes the possibility of framing ‘native’ elites as a national threat (they are “native” yet “foreign” –so not “truly native”- to the nation at the same time). Last, his threefold subcategorization of nativism appears to be productive for many European cases. Inspired by Higham, for the Dutch context we distinguish between three subtypes of nativism, all revolving around the perceived threat of the nation, yet with varying emphasis: 1) religious nativism, problematizing Islam and Muslims; 2) class nativism, problematizing the ‘native’ elites seen as a threat to national identity, and 3) racial nativism, problematizing Black anti-racism.”

Read the article with Josip Kesic in Europe Now

Ook in de zorg is ‘thuis’ een magische belofte geworden

 

“Onder de noemer Is nabij beter? organiseert de Nederlandse Sociologische Vereniging (NSV) vandaag een actualiteitencollege over de decentralisaties in de zorg. ‘De overheid heeft besloten dat ‘oost west, thuis best’ is’, constateert hoogleraar sociologie en NSV-voorzitter Jan Willem Duyvendak in zijn bijdrage. Maar achter die ogenschijnlijke huiselijkheid gaat juist verstatelijking schuil.”

Lezen op Sociale Vraagstukken

‘Nederland is helemaal niet meer tolerant’

Interview in Folia.

‘Er is geen reden tot paniek, en toch is er paniek.’ Vanuit die gedachte doet hoogleraar Jan Willem Duyvendak al tien jaar onderzoek naar je thuis voelen. In die tien jaar is dat een steeds groter thema geworden in de politiek: ‘Wij zijn een van de meest eensgezinde landen van Europa, en toch voelt het voor veel mensen alsof Nederland uit elkaar valt.’

Zolang Henk en Ingrid zich maar thuis voelen.

Vandaag in NRC Handelsblad.

“Daar stond-ie dan: de Nederlandse vlag in de Tweede Kamer. Veel parlementariërs deelden op Facebook en Twitter een foto van de vlag. Slechts een enkeling schamperde dat de driekleur niet echt fier wapperde of merkte op dat de sokkel niet overmatig veel nationale trots uitstraalde.

Want daar zou het om moeten gaan: de trotse vlag symboliseert immers de eenheid van het land en past daarom perfect in de Tweede Kamer, waar alle burgers zich vertegenwoordigd weten. Nu ja, alle? Daags daarvoor had Geert Wilders (PVV) nog gesteld dat in de Tweede Kamer, „het nationale huis”, het niet-passend is als ministers naast de Nederlandse ook nog een andere nationaliteit hadden. Hij voelt zich niet thuis als kabinetsleden ook een Zweeds, Marokkaans of Turks paspoort hebben. En zo splijt het symbool van nationale eenheid in plaats van dat het verbindt: voor populisten wappert de vlag alleen voor „echte Nederlanders”. ” Verder lezen op nrc.nl

Bij de recente discussies over genderneutrale kleding bij de HEMA moet ik vaak terugdenken aan de kelder van mijn ouderlijk huis. Dat zit zo: in die kelder lag een metershoge stapel affiches waarop ouders werden aangemoedigd om jongens ook met poppen te laten spelen en meisjes met autootjes. Let wel, we schrijven 1972!’

Lees de column op Niemandsland